Kedimiz Freud

Freud

İşte kimseyle muhatap olmayan, evimizin ağır ağabeyi, sevgili kedimiz Freud.

Freud'un kendini sevdirmeyen,fazla sırnaşmayan bir kedi olacağı onu kucağıma aldığım ilk anda belli olmuştu. "Meeeeeeeaaaaaauuuuuvvvvvvv" şeklinde uzun uzun miyavlayarak minik patileriyle "Beni kucağına alma" dermiş  gibi beni itmişti. Ben ise çoktan onu almaya karar vermiştim. Onu görünce kanım kaynamıştı. O mesafeli duruşu. Hep bir şeyler düşünüyormuş gibi halleri. Kendine münhasır bir kedi oluşu. Ben istersem kendimi kendi istediğim kadar sevdiririm sonra da giderim halleri adını Freud koymamıza sebep oldu. Freud şimdi 5.5 yaşında ama hala huyu aynı.

Arkadaşımın 10 yaşındaki oğlu bir gün "Kendini sevdirmeyen ve miyavlamayan kediye bir de para mı verdiniz?" demişti de hepimiz yerlere yatmıştık.

Kedileri çok seviyorum. Bir çok insan "Köpekleri severim ama kedileri sevmem." diyor. Kedi severler ayrı bir grup gibi sanki. Ben hem kedileri hem de köpekleri seven gruptanım.

Kedilerle köpekler farklı yapıdalar.Köpekler trip atmadıkları zaman koşulsuz sürekli yanındalar. Zaten trip atsalar bile çok uzun sürmez hemen affederler seni. Hep "Sev beni. Sev beni." halindeler. Salonda,tuvalette,mutfakta,balkonda,uykuda. Her daim yanında.

Kediler ise canı istediği zaman senin yanında.Onun dışında da uykuda. Herhalde bu yüzden onlara nankör diyorlar. Köpeğini istediğin her zaman seversin ama kedinin canı kendini sevdirmek istemiyorsa kalkar gider ya da pati atar. Aslında tam bir karakter sahibi olduğu için, gariplerim nankörlükle suçlanıyorlar.  

Bence böyle iyi. Ben Freud'un bu hallerini çok seviyorum. Sırnaşmasın, derin derin düşünüp hayatın anlamını çözmeye çalışıyormuş gibi dalıp gitsin, dikkatli dikkatli etrafı süzsün, çok nadir miyavlasın, ara sıra kendini sevdirsin, göbeğini açarak yere uzansın, mesafeli davransın ama hep benimle olsun bana yeter.

Bana bak Freud; sevildiğini bil.